W dniach 30–31 stycznia 2026 roku wspólnota Księży Najświętszego Serca Jezusowego w Krakowie- Bieżanowie przeżywała doroczną wizytację prowincjalną. Spotkaniu przewodniczył ks. Witold Januś SCJ, wikariusz prowincjalny Polskiej Prowincji.

Jak co roku, wizytacja stała się nie tylko realizacją konstytucyjnego obowiązku, ale przede wszystkim czasem zatrzymania się, wzajemnego słuchania i umocnienia. 

Był to moment, w którym codzienny rytm obowiązków ustąpił miejsca temu, co najważniejsze: wspólnemu byciu przed Panem i spojrzeniu na życie wspólnoty w świetle wiary.

Program wizytacji obejmował indywidualne rozmowy z zakonnikami, spotkanie wspólnotowe oraz wspólną modlitwę — adorację Najświętszego Sakramentu i Eucharystię, które stały się prawdziwym sercem tych dni.

Różnorodność posług, jedno Serce

​Dom przy ul. Smolenia to miejsce szczególne – przestrzeń, w której splatają się skrajnie różne drogi sercańskiej misji, tworząc jedną, spójną mozaikę obecności Boga w świecie. To tutaj codzienność piszą kapłani o bogatym doświadczeniu i unikalnych charyzmatach, udowadniając, że wspólnota jest silna bogactwem swoich członków.

​Fundamentem i sercem tego domu są ci, którzy dbają o jego ducha i tradycję. Ks. Janusz Bieszczad SCJ, jako przełożony, z troską czuwa nad jednością i braterskim ładem, podczas gdy ks. Franciszek Czaja SCJ, senior wspólnoty, wnosi w jej życie bezcenną mądrość lat i modlitewne wsparcie.

​Misja sercańska z tego domu promieniuje na całe miasto i kraj. ​Wobec cierpienia, na styku życia i wieczności, wśród najmłodszych pacjentów Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Prokocimiu, posługuje ks. Lucjan Szczepaniak SCJ. Jako kapelan towarzyszy dzieciom chorym onkologicznie i ich rodzinom, niosąc światło nadziei tam, gdzie po ludzku panuje mrok.

​W służbie powołanym ks. Jan Sypko SCJ otacza opieką duchową osoby konsekrowane. Jako duszpasterz sióstr zakonnych, rekolekcjonista i spowiednik, pomaga innym wzrastać w miłości do Oblubieńca. W sakramencie pojednania, ks. Zbigniew Bogacz SCJ, były prowincjał, służy jako penitencjarz w Sanktuarium św. Jana Pawła II, stając się szafarzem Bożego Miłosierdzia w sercu krakowskiego Centrum „Nie lękajcie się!”.

​W świecie pracy i wartości, ks. Grzegorz Piątek SCJ nadaje kierunek Duszpasterstwu Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent”, formując sumienia tych, którzy kształtują oblicze polskiej gospodarki. Ks. Zdzisław Płuska SCJ, natomiast, jako dyrektor rekolekcji i misji krajowych, koordynuje pracę grupy misjonarzy, samemu nieustannie głosząc Słowo, które przemienia ludzkie serca.

„Stwórz, Boże, we mnie serce czyste” — słowo nadziei

Centralnym momentem wizytacji była Eucharystia, podczas której ks. Witold Januś wygłosił słowo oparte na Ewangelii według św. Marka o uciszeniu burzy na jeziorze (Mk 4, 35–41).

W swojej refleksji zwrócił uwagę, że Jezus nie obiecuje uczniom spokojnej przeprawy, lecz swoją obecność pośród burzy. To właśnie doświadczenie bezradności staje się miejscem dojrzewania wiary. Z humorem zauważył, że gdyby apostołowie mieli ufność choćby jak ziarnko gorczycy, mogliby stać się „załogą pierwszej w historii łodzi podwodnej” — bo Jezus nie powołuje po to, by pozwolić swoim uczniom zginąć.

Burza obnaża lęk, ale jednocześnie odsłania prawdę o Bogu, który czuwa nawet wtedy, gdy wydaje się spać. Pytanie Jezusa: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary?” nie jest wyrzutem, lecz zaproszeniem do głębszego zaufania.

Ks. Wikariusz odwołał się do współczesnych „burz”, które dotykają Kościoła i zgromadzenia: niepokoju o przyszłość, braku powołań, zewnętrznych trudności i osobistych słabości. Przypomniał jednak, że odpowiedzią na te wyzwania nie jest narzekanie ani zniechęcenie, lecz codzienna modlitwa o serce czyste — serce przemieniane na wzór Serca Jezusowego.

Tylko serce uformowane przez Boga potrafi trwać, kochać i służyć — także wtedy, gdy droga prowadzi przez wzburzone wody.

Wdzięczność i spojrzenie ku przyszłości

Podczas spotkania podsumowującego ks. Witold Januś wyraził wdzięczność za zaangażowanie i troskę o życie duchowe, zarówno w wymiarze osobistym, jak i wspólnotowym. 

Zachęcał, aby nie ustawać w pielęgnowaniu fundamentów powołania: codziennej modlitwy, rekolekcji, dni skupienia i formacji stałej, które chronią przed znużeniem i pomagają zachować serce otwarte.

Wizytacja wpisała się również w czas szczególny dla Polskiej Prowincji: kończącego się jubileuszu 100-lecia śmierci o. Leona Dehona, zbliżających się uroczystości 80-lecia powstania Polskiej Prowincji i grupy Misjonarzy Krajowych w 2027 r. oraz przygotowania do 100-lecia obecności Księży Sercanów w Polsce w 2028 r.

Te rocznice są nie tylko okazją do wspominania historii, ale przede wszystkim czasem dziękczynienia i ponownego umocnienia w naszym powołaniu, które nie traci aktualności.

Wizytacja zakończyła się w atmosferze jedności, wdzięczności i nadziei — z modlitwą, aby Chrystus nieustannie kształtował serca współbraci i prowadził wspólnotę przez wszystkie burze ku bezpiecznemu brzegowi.