Misjonarz Serca Jezusowego – wierny charyzmatowi

W dniach 27–30 września 2026 roku w domu Księży Sercanów Domus Mater przy ul. Saskiej w Krakowie odbył się doroczny zjazd księży głoszących misje i rekolekcje. Spotkanie przebiegało pod hasłem „Misjonarz Serca Jezusowego – wierny charyzmatowi, otwarty na przyszłość”.

Był to czas formacji, refleksji i wspólnego spojrzenia na posługę głosiciela Słowa Bożego – jego życie wewnętrzne, warsztat kaznodziejski oraz wierność Bożemu powołaniu. Wszystko po to, by czerpiąc z bogatego źródła Serca Jezusowego, z nową gorliwością nieść Ewangelię wiernym.

Pierwszy dzień formacji, prowadzony przez ks. dr. Jerzego Jastrzębskiego, stał się wielowątkową refleksją nad tajemnicą Serca Jezusa Dobrego Pasterza oraz duchową kondycją samego głosiciela Słowa Bożego. Prelegent wprowadził uczestników w bogactwo duchowości Serca Chrystusa, odwołując się m.in. do niezwykłej symboliki historycznego wizerunku Serca Pana Jezusa z Milejczyc, na którym Zbawiciel ukazany jest jako Dobry Pasterz niosący owieczkę i odziany w szaty.

Ten wyjątkowy obraz posłużył za kanwę do rozważań o łagodności i pokorze, które nie są słabością, lecz wewnętrzną siłą, wolnością oraz odwagą stawania w prawdzie. Wiele uwagi poświęcono również ludzkim emocjom, zwłaszcza trudnemu doświadczeniu gniewu. Podkreślono, że zamiast ślepo go tłumić, należy uczyć się rozeznawania własnych stanów emocjonalnych i kierowania nimi w duchu rozumu oraz łaski, aby odnaleźć wewnętrzną ciszę i lepiej słyszeć natchnienia Ducha Świętego.

W kolejnych konferencjach pochylono się nad ogniem miłości, który jest zarazem światłem prawdy, oczyszczeniem i wezwaniem do pokuty oraz naprawiania zła dobrem (reparatio). Mocno wybrzmiała prawda o tzw. „drugim kazaniu”, czyli niewidzialnej pracy, jaką Duch Święty prowadzi w sercach słuchaczy, niezależnie od ludzkich kalkulacji.

Poruszono także temat warsztatu kaznodziejskiego, przypominając zasadę, że „nigdy nie da się rozpalić ognia na siedząco”, gdyż głoszenie Słowa wymaga zaangażowania całego człowieka, pracy nad głosem, dynamiką wypowiedzi, pauzą oraz żywym kontaktem z ludźmi.

Zwieńczeniem rozważań była refleksja nad zranionym bokiem Chrystusa oraz tzw. białym męczeństwem – codziennymi próbami, niezrozumieniem i sytuacjami bez wyjścia, które przeżywane w zjednoczeniu z Panem mogą stać się miejscem duchowego wzrostu i porzucenia starych, wygodnych schematów myślenia.

Wtorkowe obrady przyniosły równie bogaty program, skupiając się na autentyczności posługi słowa. Po porannych modlitwach konferencję wygłosił ks. dr hab. Jan Klimek, który w zdecydowanych słowach podjął temat mechanicznego odczytywania gotowych tekstów z ambony.

Prelegent podkreślał, że prawdziwa homilia nie rodzi się z papierowych notatek, lecz wypływa z głębi osobistej relacji z Bogiem. Kaznodzieja ma być przede wszystkim wiarygodnym świadkiem, który utrzymuje kontakt wzrokowy ze słuchaczami i nie ucieka w doraźną publicystykę.

Zwrócono również uwagę na współczesne uwarunkowania duszpasterskie – spadek zdolności koncentracji wiernych, kulturę obrazu i symbolu oraz konieczność zachowania spójności liturgicznej między gestem, postawą a proklamowanym Słowem. Wszystko to wymaga od głoszącego odpowiedniej kondycji psychofizycznej oraz rzetelnego przygotowania.

Druga część wtorkowego spotkania otworzyła horyzonty teologii miłosierdzia, nawiązując bezpośrednio do przygotowań do przyszłorocznego jubileuszu 25. rocznicy zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu.

Analizując spuściznę św. Faustyny Kowalskiej, ks. Michała Sopoćki oraz nauczanie Jana Pawła II, przypomniano, że dla zagubionego i zmagającego się z dramatami współczesnego człowieka szczególnym źródłem nadziei jest miłosierdzie Boga. W tym kontekście – sięgając także do refleksji z dokumentu Salvifici doloris o chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia oraz do słów papieża Franciszka, że nie żyjemy jedynie w epoce zmian, lecz w zmianie epoki – podkreślono potrzebę teologii bliskiej ludzkiemu życiu, otwartej na rozmowę z każdym człowiekiem i zakorzenionej w realiach współczesnego świata, niczym olej miłosierdzia wylewany na rany człowieka.

Rozwijając to zagadnienie z perspektywy posługi kapelana szpitala psychiatrycznego, ks. Klimek zauważył również, że cierpienie samo w sobie jest i pozostaje złem, którego Bóg nie pragnie dla człowieka. Jego źródłem może być doświadczenie rozmaitych form zła, co jednak nie jest tożsame z prostym doszukiwaniem się bezpośredniej obecności złego ducha.

Przenikając to doświadczenie światłem wiary, człowiek może odkryć w nim podwójny paradoks: szukanie sensu pozwala znieść największy ból, a odkrycie w cierpieniu życiowego powołania i odpowiedzi na pytanie „dla kogo cierpię?” może uwolnić od rozpaczy.

Towarzyszenie chorym na tej drodze wymaga przede wszystkim wspólnego pochylenia się nad człowiekiem – poświęcenia czasu, obecności i ludzkiej solidarności. Całość tych rozważań, zakorzenionych w biblijnej prawdzie o Chrystusie, który z miłości stał się ubogi i wziął na siebie całą ciemność ludzkiego bólu, samotności oraz cierpienia psychicznego, dopełniła prawda o krzyżu. Staje się on kielichem daru i miejscem, w którym Bóg objawia pełnię swojej miłości oraz zbawczy sens ludzkiego życia.

Mocno podkreślono również niezastąpioną, uzdrawiającą rolę konfesjonału oraz pilną potrzebę, aby nasze świątynie stawały się otwartymi domami łaski – bezpiecznymi przystaniami, w których każdy zagubiony człowiek może na nowo odnaleźć ratunek, przebaczenie i drogę powrotu do domu miłosiernego Ojca.

Środa, 30 września, była czasem wspólnej modlitwy, podsumowania dotychczasowej działalności oraz spojrzenia w przyszłość. Dyrektor Grupy Misji Krajowych, ks. Zdzisław Płuska SCJ, przedstawił sprawozdanie ukazujące najważniejsze wydarzenia, inicjatywy i zadania stojące przed grupą.

Wśród poruszonych tematów znalazły się m.in. trwająca peregrynacja kopii Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, przygotowania do 25. rocznicy zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu, udział w duszpasterskich inicjatywach związanych z Rokiem św. Stanisława Kostki i 370. rocznicą męczeńskiej śmierci św. Andrzeja Boboli, a także odniesienie do programu duszpasterskiego „Parafia wspólnotą misyjną”.

Szczególne miejsce zajęły informacje dotyczące przygotowań do obchodów 80-lecia Polskiej Prowincji i 80-lecia Grupy Misjonarzy Krajowych w 2027 roku, w tym prac nad jubileuszową publikacją „Miłość, która idzie do ludu. W służbie Serca na polskich szlakach”.

Poinformowano również o wydanym „Rytuale nawiedzenia obrazu Najświętszego Serca Pana Jezusa w rodzinach” oraz o perspektywie przypadającego w 2028 roku 100-lecia obecności Księży Sercanów w Polsce.

Przedstawione sprawozdanie pokazało, że działalność Grupy Misji Krajowych wyrasta z bogatej historii, a jednocześnie pozostaje otwarta na nowe wyzwania Kościoła i współczesnego człowieka.

Wierność charyzmatowi Serca Jezusowego, doświadczenie minionych dziesięcioleci i gotowość do podejmowania nowych zadań wyznaczają kierunek dalszej drogi misjonarzy krajowych.

Całość obrad zamknęło owocne spotkanie podsumowujące z wikariuszem prowincjalnym ks. Witoldem Janusiem SCJ.

ks. Zdzisław Płuska SCJ