Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: «Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: „Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat pojmie ją za żonę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu”. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy pojął żonę i zmarł bezdzietnie. Pojął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę». Jezus im odpowiedział: «Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa o krzewie, gdy Pana nazywa „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją». Na to rzekli niektórzy z uczonych w Piśmie: «Nauczycielu, dobrze powiedziałeś». I już o nic nie śmieli Go pytać. [Łk 20, 27-40]
Rozważając dzisiejszą Ewangelię, warto dostrzec tę istotną prawdę, którą przekazuje nam Pan Jezus: życie ludzkie nie kończy się wraz ze śmiercią. Jakże wielu ludzi, także chrześcijan i katolików, postrzega kwestie wiary, przemijalności i życia wiecznego wyłącznie przez pryzmat doczesnego świata. Śmierć kończy ziemskie życie, a później człowiek wyobraża sobie niebo jako jakąś bliżej nieokreśloną, uduchowioną rzeczywistość, często zaczerpniętą z bajkowych czy filmowych przedstawień.
Tymczasem śmierć nie jest końcem ludzkiego istnienia. Pan Jezus stara się uświadomić tę prawdę saduceuszom, mówiąc o zmartwychwstaniu. Jednocześnie pokazuje, że życie przyszłe nie będzie prostym powtórzeniem obecnej rzeczywistości ani nie będzie podlegało tym samym prawom. Jak czytamy w Ewangelii: „Ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”. Śmierć należy do przemijającego porządku obecnego świata i jest związana z rzeczywistością grzechu. Nie ma jednak ostatniego słowa nad człowiekiem. Dzięki Jezusowi Chrystusowi, Jego śmierci i zmartwychwstaniu, otwiera się przed nami perspektywa życia wiecznego. Nie będzie to jedynie dalszy ciąg naszej ziemskiej egzystencji, ale pełnia życia w Bogu.
Warto zatem zapytać samego siebie: czy moja codzienność, która nieuchronnie zmierza ku końcowi ziemskiego życia, prowadzi mnie także ku zmartwychwstaniu w Chrystusie?
ks. Dariusz Lewczak SCJ