5 września 2026 r. w kościele pw. Męczeństwa św. Andrzeja Apostoła w Aveiro w Portugalii nowicjusze: Serhii Barnych z Ukrainy, Karlo Cicvarić z Chorwacji oraz Luiz Henrique Costa Santos z Portugalii złożyli swoją pierwszą profesję zakonną.

To wielkie święto sercańskiej rodziny poprzedziło wieczorne czuwanie modlitewne pod hasłem „Trwajcie we Mnie, a Ja będę trwał w was”, które wraz z nowicjuszami przygotowała młodzież z parafii w Aveiro. W jego trakcie, w obecności wystawionego Najświętszego Sakramentu, uczestnicy czuwania uwielbiali Serce Jezusa za dar powołania młodych ludzi, którzy we współczesnym świecie chcą stawać się prorokami miłości i sługami pojednania. Mimo że pochodzą oni z różnych krajów, dzięki udzielonej im łasce powołania, chcą przeżywać swoje życie w tej samej rodzinie zakonnej. Przez wspólnie przeżyty czas w postulacie i nowicjacie zobaczyli, że ich różnorodne pochodzenie nie stanowiło przeszkody, lecz stało się darem, który wzajemnie ich ubogacił.

W tę szczególną polifonię wpisały się również towarzyszące modlitwie rozważania, które ukazywały życie zakonne jako rozpisaną na trzy głosy pieśń. Pierwszym z tych głosów jest ślub czystości, czyli zaproszenie do kochania całym, niepodzielonym sercem. Czystość bowiem przynosi radość z bezinteresownego dawania siebie. Właśnie w ten sposób, poprzez otwartość na drugiego człowieka i dzielenie się swoim czasem, można uczyć współczesny świat, jak budować zgodę i upragnioną jedność. 

Kolejny głos to ubóstwo, które jest złożoną Bogu obietnicą oddania swojego życia na służbę Ewangelii, stojąc blisko ludzi potrzebujących, ubogich i pozbawionych nadziei. To także droga dzielenia się swoimi talentami i dobrami we wspólnocie braterskiej.

Ostatnim głosem tej pieśni jest posłuszeństwo. To wezwanie do słuchania Ewangelii oraz głosu Boga ukrytego w drugim człowieku – we wspólnocie, gdzie starsi wspierają młodszych, a przełożeni służą radą, by razem odkrywać i realizować Jego wolę. 

Duchowe przygotowanie i atmosfera jedności, jaka narodziła się wieczorem, wprowadziły uczestników w sobotnią uroczystość, której centrum stanowiła Eucharystia z obrzędem złożenia pierwszych ślubów zakonnych. Liturgii eucharystycznej przewodniczył przełożony generalny Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego o. Carlos Luis Suárez Codorniú SCJ. Eucharystię koncelebrowali współbracia neoprofesów, w tym prowincjałowie, do których jednostek oni należą: ks. Sławomir Knopik SCJ (prowincja polska), ks. Stefano Zamboni SCJ (prowincja północnowłoska) oraz ks. João Nélio Simões Pereira SCJ (prowincja portugalska). Wspólnotę modlitwy tworzyli także najbliżsi neoprofesów – ich rodziny i przyjaciele – a także siostry zakonne, młodzież, parafianie i goście z różnych stron świata.

W wygłoszonej podczas mszy świętej homilii o. Carlos odwołał się najpierw do niezwykłego, międzynarodowego wymiaru uroczystości, która zgromadziła w portugalskim Aveiro wiernych z tylu zakątków świata – od Ukrainy i Polski, przez Chorwację i Włochy, aż po Wenezuelę i Brazylię. Wszystkich obecnych połączyło jedno wspólne pragnienie: wdzięczność Bogu za dar powołania i miłość, która nie zna granic.

Rozwijając tę myśl, przełożony generalny przypomniał, że życie zakonne nie jest ucieczką przed światem ani ucieczką tam, dokąd sami chcemy. Wręcz przeciwnie – to nauka trwania w Chrystusie i ciągłego zakorzeniania się w Nim, z którego rodzi się gotowość do pójścia za Nim i patrzenia na rzeczywistość według kryteriów Ewangelii. Choć pojęcia „trwania” i „pójścia” wydają się sobie przeciwstawne, to właśnie w cichej, pokornej kontemplacji Boga zyskuje się siłę do podjęcia misji. To bliskie zjednoczenie obecności, woli i serca z Sercem Jezusa leży u podstaw sercańskiego charyzmatu, do którego u zarania zgromadzenia wzywał o. Leon Dehon.

W dalszych słowach o. Carlos zauważył, że wspólna odpowiedź na powołanie trzech młodych ludzi z różnych narodowości staje się dzisiaj żywym znakiem nadziei oraz urzeczywistnieniem ewangelicznego pragnienia jedności. Przynoszą oni ze sobą doświadczenia współczesnego świata, który dobrze znają – świata naznaczonego dramatami migrantów oraz bolesnymi konfliktami i przemocą, jak ta, której doświadcza Ukraina. Wobec tych wyzwań neoprofesi znaleźli ukrytą perłę, jaką jest radość Ewangelii. Ich misją jest teraz niesienie miłości i niesienie pociechy tam, gdzie świat jest poraniony, ponad wszelkimi narodowościowymi barierami, egoizmem i partykularnymi interesami. 

To profetyczne wezwanie znalazło swoje natychmiastowe odzwierciedlenie w liturgii, bowiem bezpośrednio po homilii przestrzeń świątyni wypełniły słowa profesji zakonnej. W atmosferze głębokiej modlitwy trzej nowi współbracia złożyli na ręce o. generała swoje śluby, zobowiązując się do kroczenia drogą rad ewangelicznych i przyjmując znaki sercańskiej tożsamości – Konstytucje oraz krzyże zakonne. W ten sposób wspomniana podczas czuwania „pieśń rozpisana na trzy głosy” zyskała nowych wykonawców.

Choć Serhii, Karlo i Luiz Henrique pochodzą z różnych krajów i kultur, od tego dnia łączą ich wspólne zobowiązania oraz ta sama misja. Otoczeni modlitwą wspólnoty Kościoła, neoprofesi rozpoczęli nowy etap swojej drogi powołania. Ten moment nie byłby jednak możliwy, gdyby nie oddanie i służba wielu osób. Podczas uroczystego obiadu neoprofesi wyrazili swoją wdzięczność tym wszystkim, którzy odegrali szczególną rolę w ich przygotowaniu. W tym gronie nie mogło zabraknąć mistrza nowicjatu, ks. José Domingosa Ferreiry SCJ. To on towarzyszył im na drodze rozeznawania powołania i uczył sercańskiego charyzmatu – tak, aby najpierw go poznali, następnie pokochali, a dziś, w dniu pierwszej profesji zakonnej, przyjęli jako własny styl życia. 

Powołanym i wybranym przez Boga współbraciom, którzy wobec Kościoła zobowiązali się do życia radami ewangelicznymi, z całego serca gratulujemy i wspieramy ich braterską modlitwą.

ks. Adam Pastorczyk SCJ